W skrócie

Żeby zadać pytanie po koreańsku, nie zmieniasz prawie nic: zostawiasz zdanie dokładnie takie, jakie jest, i wstawiasz słowo pytające w miejsce, gdzie stałaby odpowiedź. 이게 뭐예요? (Ige mwoyeyo?) „Co to jest?” ma taki sam kształt jak zdanie oznajmujące, które na nie odpowiada. Przy pytaniach tak/nie w 해요체 nie zmieniasz absolutnie nic — po prostu podnosisz głos na końcu.

Zasada

Krok 1 — Słowo pytające stoi w miejscu odpowiedzi

Angielski przesuwa słowa pytające na początek: „You are eating what?” staje się „What are you eating?”. Koreański nic takiego nie robi. Zdanie zachowuje swój normalny szyk z czasownikiem na końcu, a słowo pytające po prostu zajmuje miejsce brakującej informacji.

• 어디 가요? (Eodi gayo?) — Dokąd idziesz? -> odpowiedź 학교 가요. (Hakgyo gayo.) Idę do szkoły.
• 어디 stoi dokładnie tam, gdzie stoi 학교. Nic się nie przesunęło.

Procedura budowania każdego pytania ze słowem pytającym jest więc taka: napisz odpowiedź, a potem zamień nieznaną część na słowo pytające. Ten jeden nawyk eliminuje większość początkujących błędów szyku.

Krok 2 — Pytania tak/nie to wyłącznie intonacja

W 해요체 zdanie oznajmujące i pytanie tak/nie to te same słowa z tą samą końcówką. Różni się tylko intonacja — opadająca w zdaniu oznajmującym, wznosząca w pytaniu — a w piśmie różni się tylko znak zapytania.

• 커피 좋아해요. (Keopi joahaeyo.) — Lubisz kawę.
• 커피 좋아해요? (Keopi joahaeyo?) — Lubisz kawę?

Koreański nie ma odpowiednika angielskiego operatora „do”, żadnego czasownika posiłkowego, żadnej inwersji. (Formalna końcówka pytająca -습니까? istnieje, ale należy do 합쇼체 i pojawia się w Formalnym stylu grzecznościowym 합쇼체. Nie mieszaj jej do zdań w 해요체.)

Krok 3 — Odpowiadanie: 네 i 아니요

네 (ne) to „tak”, a 아니요 (aniyo) to „nie”, ale 네 lepiej rozumieć jako „zgadza się” — potwierdza treść, którą właśnie usłyszałeś, a nie angielską biegunowość zdania. 네 działa też jako „słucham”, „proszę” i „słucham?”, dlatego słyszysz je bez przerwy.

Krok 4 — Słowa pytające przyjmują 이/가, nigdy 은/는

Coś nieznanego nie może być twoim tematem — nie możesz ogłosić „jeśli chodzi o co…”. Dlatego słowo pytające w pozycji podmiotu musi nosić partykułę podmiotu 이/가, i odpowiedź wypełniająca lukę nosi ją także:

• 누가 왔어요? (Nuga wasseoyo?) — Kto przyszedł? -> 제가 왔어요. (Jega wasseoyo.) Ja.

Zauważ zrost: 누구 + 가 -> 누가, nie *누구가. Naucz się 누가 jako osobnego słowa, formy podmiotu 누구. To samo dotyczy 뭐: 뭐가 좋아요? (Mwoga joayo?) Które jest dobre?

Odpowiedź 저는 왔어요 byłaby tu błędna — 은/는 ogłasza temat, a pytający prosił o zupełnie nową informację, więc jedyną poprawną odpowiedzią jest 제가.

Krok 5 — Niektóre słowa pytające wymagają po sobie rzeczownika

무슨, 어느 i 어떤 to określniki: określają następujący po nich rzeczownik i nie mogą stać samodzielnie. Oddziela je od niego spacja.

• 무슨 + rzeczownik — co / jaki rodzaj, z otwartego zbioru.
• 어느 + rzeczownik — który, z pewnego znanego zbioru.
• 어떤 + rzeczownik — jaki, jaki jest z natury.

몇 (myeot) to słowo tego samego typu: wymaga po sobie klasyfikatora — 몇 시 (myeot si) „która godzina”, 몇 개 (myeot gae) „ile sztuk” — i zawsze jest oddzielone spacją. Skontrastuj to z 얼마 (eolma), które stoi samodzielnie i pyta o cenę lub ilość. Pełny przegląd klasyfikatorów znajdziesz w Dwa systemy liczebników, słowa liczące, czas i daty; rodzina określników jest zmapowana w Wskazujące 이/그/저 i słowa miejsca.

Krok 6 — Te same słowa oznaczają też „ktoś / coś / kiedyś”

Koreańskie słowa pytające są też zaimkami nieokreślonymi. Same słowa się nie zmieniają; zmienia się intonacja, a wraz z nią partykuła.

• 누구 있어요? (Nugu isseoyo?) — Czy jest tam ktoś? (nie „kto tam jest?”)
• 뭐 좀 먹었어요? (Mwo jom meogeosseoyo?) — Zjadłeś coś?
• 어디 갔어요? (Eodi gasseoyo?) — z akcentem na 어디 to dokąd poszedłeś?, ale powiedziane płasko to poszedłeś gdzieś?

Rozstrzyga partykuła: prawdziwe słowo pytające w pozycji podmiotu przyjmuje 이/가 (누가 있어요? Kto tam jest?), a odczytanie nieokreślone zostawia je bez partykuły albo przyjmuje 은/는.

Formy i schematy

Podstawowy zasób. Te dziesięć słów pokrywa niemal wszystko, czego potrzebujesz na poziomie A1:

Jak 누구 i 뭐 zachowują się z partykułami. Oba kończą się na samogłoskę, więc za każdym razem wybierają wariant samogłoskowy:

Określniki — każdy wymaga rzeczownika, oddzielonego spacją:

Odpowiadanie tak i nie:

Przykłady

Typowe błędy

• 누구가 왔어요? (Nuguga wasseoyo?) -> 누가 왔어요? (Nuga wasseoyo?) — 누구 plus partykuła podmiotu zrastają się w jedno słowo 누가. Forma nieściągnięta nie istnieje.
• 누가 왔어요? - 저는 왔어요. (Jeoneun wasseoyo.) -> 제가 왔어요. (Jega wasseoyo.) — odpowiedzią na pytanie z 누가 jest nowa informacja, o którą prosił pytający, więc przyjmuje 이/가. 은/는 ogłosiłoby temat zamiast odpowiadać.
• 뭐는 맛있어요? (Mwoneun masisseoyo?) -> 뭐가 맛있어요? (Mwoga masisseoyo?) — słowa pytające w ogóle nie mogą nosić 은/는. Nie da się zrobić z czegoś nieznanego tematu, o którym mówisz.
• 뭐해요? (Mwohaeyo?) -> 뭐 해요? (Mwo haeyo?) — 뭐 to niezależny zaimek, nie przedrostek, więc oddziela go spacja od czasownika. Porównaj z 공부해요, które naprawdę jest jednym słowem.
• 어떻게 사람이에요? (Eotteoke saramieyo?) -> 어떤 사람이에요? (Eotteon saramieyo?) — 어떻게 to przysłówek („jakim sposobem”) i łączy się z czasownikiem. Przed rzeczownikiem potrzebujesz określnika 어떤.

Wskazówki

• Najpierw napisz odpowiedź, potem zamień. Ponieważ nic się nie przesuwa, każde pytanie możesz zbudować, pisząc pełne zdanie oznajmujące i zastępując nieznane słowo. To najszybszy sposób, by przestać przenosić angielski szyk do koreańskiego.
• 네 potwierdza, nie znaczy „tak”. Jeśli ktoś zadaje pytanie przeczące — „nie idziesz?” — koreańskie 네 znaczy zgadza się, nie idę, dokładnie tam, gdzie angielski powiedziałby „no”. Odpowiadaj na treść zdania, nie na jego biegunowość.
• 얼마 pyta o ilość, a pieniądze to tylko jej najczęstszy przypadek. 얼마 stoi samodzielnie przed łącznikiem (얼마예요?) i równie samodzielnie przed czasownikiem, bez partykuły (얼마 올랐어요? o ile wzrosło?); 몇 to określnik i musi być zestawione z klasyfikatorem, ze spacją (몇 시, 몇 개, 몇 사람). Zapis *몇시 to błąd spacji.
• 뭐 i 무엇 to to samo słowo w dwóch rejestrach. W rozmowie mów 뭐, a w formalnym lub pisanym koreańskim pisz 무엇. Osoba ucząca się, która wypowiada na głos 무엇이에요, brzmi jak podręcznik; osoba, która w wypracowaniu egzaminacyjnym pisze 뭐, brzmi zbyt swobodnie. Nie przyjmują jednak tych samych partykuł: 무엇 kończy się na 받침 ㅅ, więc przyjmuje wariant spółgłoskowy — 무엇이, 무엇을, 무엇이에요 — podczas gdy 뭐 przyjmuje 뭐가, 뭐를, 뭐예요.