W skrócie

Koreański dzieli „to/tamto” na trzy: 이 (i) blisko mnie, 그 (geu) blisko ciebie lub coś już wspomnianego, 저 (jeo) daleko od nas obojga. Te trzy sylaby łączą się potem ze stałym zestawem końcówek, dając rzeczy (이것), miejsca (여기), kierunki (이쪽), rodzaje (이런) i sposób (이렇게) — nauczysz się jednego wiersza i dostajesz trzy słowa gratis.

Zasada

Angielski ma dwa zaimki wskazujące, „this” i „that”. Koreański ma trzy, a ten środkowy jest tym, który umyka osobom mówiącym po angielsku.

Krok 1 — wybierz sylabę (odległość).

• 이 (i) — blisko mówiącego: w mojej dłoni, na moim biurku, tuż tutaj.
• 그 (geu) — blisko słuchacza lub coś, o czym już była mowa.
• 저 (jeo) — daleko od nas obojga: po drugiej stronie ulicy, za oknem.

저 jest tylko dla rzeczy fizycznie odległych od obu rozmówców i widocznych. Jeśli nie możesz na coś wskazać palcem, to nie jest 저. Na tym polega pułapka: angielskie „that” obejmuje zarówno 그, jak i 저, więc uczący się sięgają po 저 za każdym razem, gdy czegoś nie trzymają we własnej dłoni.

Krok 2 — anaforyczne 그. Odległość dotyczy też samej rozmowy. Cokolwiek już wspomniane — plan, sklep, imię osoby, które właśnie usłyszałeś — to 그, nigdy 저: 그 영화 (geu yeonghwa) „ten film, o którym mówimy”. To dyskursywne użycie jest w żywej mowie o wiele częstsze niż wskazywanie palcem, i dlatego 그 jest koniem roboczym całej rodziny.

Krok 3 — wybierz końcówkę (jakiego słowa potrzebujesz).

• 이/그/저 + rzeczownik — określnik. To osobne słowo i zawsze wymaga spacji: 이 사람 (i saram) „ta osoba”, 그 책 (geu chaek) „tamta książka”.
• 이것/그것/저것 (igeot / geugeot / jeogeot) — „ta rzecz”; zapisywane jako jedno słowo, bez spacji. To staranna, pisemna forma.
• 여기/거기/저기 (yeogi / geogi / jeogi) — miejsca. Zauważ, że są nieregularne: nie *이기, nie *그기.
• 이쪽/그쪽/저쪽 (ijjok / geujjok / jeojjok) — kierunki, „w tę stronę”; to też grzeczny sposób wskazania na osobę.
• 이런/그런/저런 + rzeczownik (ireon / geureon / jeoreon) — „tego rodzaju”; tak jak określnik, wymaga po sobie rzeczownika.
• 이렇게/그렇게/저렇게 (ireoke / geureoke / jeoreoke) — sposób, „tak / w ten sposób”; to przysłówek, więc łączy się z czasownikiem.

Słowa oznaczające sposób pochodzą od czasowników opisowych 이렇다/그렇다/저렇다, nieregularnych w klasie ㅎ: 그렇다 -> 그래요 (geureota -> geuraeyo) „zgadza się / właśnie tak”. Z 그래요 będziesz się spotykać bez przerwy.

Krok 4 — formy mówione i ich ściągnięcia. W mowie nikt nie mówi 이것 — mówi się 이거 (igeo). A gdy dołącza się partykuła, całość ulega ściągnięciu. Te ściągnięcia to nie slang; to to, co naprawdę usłyszysz i czego powinieneś używać:

• 이것이 -> 이게 (ige), 이것은 -> 이건 (igeon), 이것을 -> 이걸 (igeol).

Zauważ, że 것 kończy się na 받침, więc za każdym razem wybiera wariant spółgłoskowy: 것이, 것은, 것을 — nigdy *것가, *것는, *것를.

Krok 5 — odpowiedniki pytające. Każdy wiersz ma swoje słowo pytające, a trzy z nich łatwo pomylić:

• 어느 + rzeczownik (eoneu) — „który z pewnego znanego zbioru”: 어느 나라 (który kraj).
• 무슨 + rzeczownik (museun) — „jaki rodzaj / jaki”: 무슨 색 (jaki kolor).
• 어떤 + rzeczownik (eotteon) — „jaki, jaki jest z natury”: 어떤 사람 (jaka osoba).

Wszystkie trzy to określniki i potrzebują rzeczownika. Samodzielnie użyjesz 어디 (eodi, gdzie), 뭐 (mwo, co) lub 어떻게 (eotteoke, jak).

Formy i schematy

Siatka. Czytaj w poziomie dla jednej odległości, w pionie dla jednego typu słowa:

Ściągnięcia. 것 kończy się na 받침, więc to zawsze wariant spółgłoskowy ulega ściągnięciu:

Spacja — jedna zasada, która o tym decyduje:

Przykłady

Typowe błędy

• 이것 사람은 제 친구예요. (Igeot sarameun je chinguyeyo.) -> 이 사람은 제 친구예요. (I sarameun je chinguyeyo.) — 이것 już oznacza „ta rzecz” i jest kompletną frazą rzeczownikową, więc nie może określać innego rzeczownika. Przed rzeczownikiem potrzebujesz samego określnika 이.
• 그것는 뭐예요? (Geugeotneun mwoyeyo?) -> 그것은 뭐예요? (Geugeoseun mwoyeyo?) — 것 kończy się na 받침 ㅅ, więc partykuła tematu to 은, nigdy 는. Tak samo z 것이 (nie *것가) i 것을 (nie *것를).
• 저 것은 얼마예요? (Jeo geoseun eolmayeyo?) -> 저것은 얼마예요? (Jeogeoseun eolmayeyo?) — 이/그/저 zrastają się z 것 w jedno słowo pisane. Spacja jest poprawna tylko wtedy, gdy po nich następuje prawdziwy rzeczownik, jak w 저 가방 (jeo gabang).
• 저 영화 재미있어요? (Jeo yeonghwa jaemiisseoyo?) powiedziane o filmie, który druga osoba właśnie wspomniała -> 그 영화 재미있어요? (Geu yeonghwa jaemiisseoyo?) — 저 jest tylko dla czegoś widocznego i dalekiego od was obojga. Cokolwiek istnieje w rozmowie, a nie w pomieszczeniu, to 그.
• 어디 나라 사람이에요? (Eodi nara saramieyo?) -> 어느 나라 사람이에요? (Eoneu nara saramieyo?) — 어디 to samodzielny zaimek oznaczający „gdzie”. Żeby zapytać „który X” przed rzeczownikiem, potrzebujesz określnika 어느.

Wskazówki

• Trzy, nie dwa. Testem dla 그 nie jest „czy jest to daleko ode mnie”, lecz „czy jest to blisko mojego słuchacza, albo czy właśnie o tym mówiliśmy?” Jeśli jedno z tego jest prawdą, użyj 그. 저 zachowaj dla rzeczy, na które możesz fizycznie wskazać palcem na odległość.
• 그 będziesz używać najczęściej. Ponieważ obejmuje wszystko, co już wspomniane, 그, 그거, 그런, 그렇게 i 그래요 przewijają się przez zwykłą rozmowę bez przerwy, podczas gdy 저것 pozostaje dość rzadkie.
• Mnemonik na spację: określnik to słowo, zaimek to zlepek. 이 stoi samodzielnie przed rzeczownikiem (이 사람), ale zrasta się z 것 (이것). Jeśli możesz zastąpić je przez „ten/ta/to ___”, wymaga spacji; jeśli znaczy „ta rzecz”, to jedno słowo.
• Mów ściągnięciami. Wypowiedzenie 이것은 na głos brzmi jak czytanie podręcznika. 이건, 그건, 저건, 이게, 그게, 저게, 이걸, 그걸, 저걸 to normalne formy mówione, w pełni poprawne też w piśmie.