W skrócie

Rozdzielna pisownia w koreańskim (띄어쓰기, ttuieosseugi) niesie znaczenie, a jedna zasada odpowiada za większość przypadków: partykuły i końcówki dołącza się bez spacji, ale rzeczowniki niesamodzielne i słowa liczące oddziela się spacją. Do tego dochodzi niewielki zestaw par ortograficznych (맞춤법, matchumbeop) — 되/돼, 안/않, -이에요/-예요 — które mylą nawet rodzimych użytkowników, więc naucz się ich jako stałych wyborów.

Zasada

Koreański zapisuje się ze spacjami między wyrazami, ale to, co jest „wyrazem”, nie zawsze jest oczywiste, gdy wszystko nawarstwia się na temacie. Zastosuj poniższe testy.

Krok 1 — Partykuły i końcówki dołącza się bez spacji

조사 (josa, partykuła) dokleja się do rzeczownika, nawet gdy nawarstwia się na nim kilka partykuł, a końcówka czasownika dokleja się do tematu:

Rzeczownik + 조사(들) (dołączona). 학교에서만은 (hakgyoeseomaneun) — w szkole, przynajmniej (w odróżnieniu od innych miejsc); tu 에서 + 만 + 은 wszystkie doklejają się do 학교 bez spacji. 먹었어요 (meogeosseoyo) — zjadłem; 먹 + 었 + 어요 to jeden zapisany wyraz.

Krok 2 — Rzeczowniki niesamodzielne (의존명사) zapisuje się ze spacją

의존명사 (uijonmyeongsa, rzeczownik niesamodzielny) nie może wystąpić samodzielnie, ale mimo to jest rzeczownikiem, więc zapisuje się go oddzielnie od poprzedzającej go formy przydawkowej. Rozpoznasz go po tym, że przed nim stoi końcówka przydawkowa -(으)ㄹ / -는 / -(으)ㄴ.

Czasownik-(으)ㄹ + 수 + 있다. 할 수 있어요 (hal su isseoyo) — móc coś zrobić. Inne przykłady: 먹는 것 (meongneun geot) — rzecz, którą się je; 간 적이 있다 (gan jeogi itda) — mieć doświadczenie (bycia/zrobienia czegoś); 온 지 (on ji) — odkąd przyszedł. Zwykły rzeczownik po formie przydawkowej zapisuje się tak samo, ze spacją: 갈 때 (gal ttae) — kiedy się idzie.

Krok 3 — Liczebnik i jego słowo liczące zapisuje się ze spacją

한글 맞춤법 제43항: rzeczownik nazywający jednostkę zapisuje się oddzielnie od liczebnika: 열 개 (yeol gae) — dziesięć (sztuk); 세 시 (se si) — trzecia godzina; 한 번 (han beon) — jeden raz; 몇 개 (myeot gae) — ile (sztuk). (제43항 다만: po cyfrze albo w liczebniku porządkowym jednostkę można zapisać łącznie — 2개, 제1과, 삼학년. Nazwy miesięcy w ogóle nie są jednostkami liczonymi, tylko pojedynczymi słowami słownikowymi, więc zapisuje się je zawsze łącznie: 삼월 (samwol), 유월 (yuwol, nigdy *육월), nigdy *삼 월.) Zestaw 한 번 (jeden raz, liczony) z pojedynczym słowem 한번 (hanbeon) — kiedyś / spróbować.

Krok 4 — Czasowniki posiłkowe (보조용언) zwykle zapisuje się ze spacją

한글 맞춤법 제47항: zapisanie czasownika posiłkowego ze spacją to zasada (원칙), a zapis łączny jest dopuszczalny (허용) po formie na -아/어: 도와 주다 = 도와주다 (dowa juda, dowajuda) — pomóc; 읽어 보다 = 읽어보다 (ilgeo boda, ilgeoboda) — przeczytać (spróbować przeczytać). To przyzwolenie nie obejmuje -고 있다, więc 하고 있어요 (hago isseoyo) — robi (w tej chwili) — zawsze zapisuje się ze spacją.

Krok 5 — Spacja w przeczeniu zmienia znaczenie

Przysłówki 안 i 못 to osobne słowa, więc 안 하다 (an hada) — nie robi oraz 못 하다 (mot hada) — nie może (tym razem) tego zrobić zapisuje się ze spacją. Ale 안되다 (andoeda) — nie udać się, wyjść źle i 못하다 (motada) — być w czymś słabym to pojedyncze słowa leksykalne. Odróżniaj 안 되다 (an doeda) — nie stać się — od 안되다.

Krok 6 — Określniki zapisuje się ze spacją, ale 이것/그것/저것 to jedno słowo

Określniki wskazujące 이/그/저 określają następujący po nich rzeczownik i zapisuje się je ze spacją: 이 사람 (i saram) — ta osoba, 그 책 (geu chaek) — tamta książka. Zrośnięte zaimki to pojedyncze słowa: 이것 (igeot) — ta rzecz, 저것 (jeogeot) — tamta rzecz (tam).

Krok 7 — Ta sama sylaba: partykuła (dołączona) czy rzeczownik niesamodzielny (ze spacją)

대로 / 뿐 / 만큼 dołączają się jako partykuły po rzeczowniku, ale zapisuje się je ze spacją jako rzeczowniki niesamodzielne po formie przydawkowej czasownika. A 및 (mit) — i, oraz oraz 등 (deung) — itd. zawsze zapisuje się ze spacją: 책 및 공책 (chaek mit gongchaek), 사과, 배 등 (sagwa, bae deung).

Formy i schematy

Dołączyć czy oddzielić spacją — tabela zbiorcza:

To samo słowo, dwie role — partykuła czy rzeczownik niesamodzielny:

Najczęstsze pułapki ortograficzne (맞춤법):

Przykłady

Typowe błędy

• 할수있어요 (halsuisseoyo) -> 할 수 있어요 (hal su isseoyo) — 수 to rzeczownik niesamodzielny, więc zapisuje się to z dwiema spacjami; nigdy nie zlewa się w jedno słowo.
• 안 되요 (an doeyo) -> 안 돼요 (an dwaeyo) — końcówka -요 wymaga 어 z 되어, więc 되어요 ściąga się do 돼요, nigdy do 되요.
• 공부를 않 해요 (gongbureul anh haeyo) -> 공부를 안 해요 (gongbureul an haeyo) — 안 to samodzielny przysłówek nie (ze spacją); 않 pojawia się tylko związane wewnątrz -지 않다.
• 커피이에요 (keopiieyo) -> 커피예요 (keopiyeyo) — po rzeczowniku zakończonym na samogłoskę 이에요 ściąga się do 예요; pełne 이에요 jest tylko dla rzeczowników zakończonych 받침 (책이에요).
• 열개 주세요 (yeolgae juseyo) -> 열 개 주세요 (yeol gae juseyo) — słowo liczące to rzeczownik niesamodzielny, oddzielony spacją od liczebnika: 열 개, 세 시, 한 번.

Wskazówki

• Sprawdź 되/돼, podstawiając 하/해. Gdziekolwiek pasuje brzmienie 해, pisz 돼; gdziekolwiek pasuje 하, pisz 되. 안 돼요 (pasuje 해요), ale 되고 싶어요 (pasuje 하고). To jedno podstawienie rozstrzyga najczęstszy koreański błąd ortograficzny.
• „Czy mogę to powiedzieć samodzielnie?” Jeśli dany fragment nigdy nie może wystąpić samodzielnie, a przed nim stoi końcówka przydawkowa -(으)ㄹ/-는/-(으)ㄴ - 수, 것, 적, 지, 번 — jest to rzeczownik niesamodzielny, więc oddziel go spacją. Zwykły rzeczownik w tym miejscu, jak 때, też zapisuje się ze spacją.
• 안 czy 않: 안 to całe słowo, po którym można zrobić pauzę (안… 가요); 않 nigdy nie otwiera osobnego miejsca w zdaniu, ukrywa się wyłącznie wewnątrz -지 않다. W razie wątpliwości przebuduj zdanie z -지 않다 i sprawdź, czy pasuje 않.
• Egzamin TOPIK II z 쓰기 to ocenia. Kryterium 언어 사용 (użycie języka) w rubryce oceny wypowiedzi pisemnej ocenia 맞춤법, a 띄어쓰기 jest jego częścią, więc brakująca spacja w 할 수 있어요 czy błędne 되요 kosztują realne punkty — sprawdzaj tekst pod tym kątem szczególnie uważnie.