Με λίγα λόγια

Τα ισπανικά έχουν δύο σύνολα κτητικών: σύντομες μορφές πριν από το ουσιαστικό (mi, tu, su…) και πλήρεις, τονισμένες μορφές μετά το ουσιαστικό ή μόνες τους (mío, tuyo, suyo…). Και οι δύο συμφωνούν με το αντικείμενο που κατέχεται, ποτέ με τον κάτοχο.

Ο κανόνας

Μια κτητική αντωνυμία δηλώνει σε ποιον ανήκει κάτι. Τα ισπανικά επιλέγουν τον τύπο ανάλογα με τη θέση, και κάθε τύπος συμφωνεί με το ουσιαστικό, όχι με το πρόσωπο.

Βήμα 1 — Πριν από το ουσιαστικό: οι σύντομες (άτονες) μορφές. Μπαίνουν κατευθείαν μπροστά από το ουσιαστικό και αντικαθιστούν το άρθρο: mi libro, tu casa, nuestros amigos. Λέμε mi coche, ποτέ el mi coche.

Βήμα 2 — Συμφώνησέ τες με το ουσιαστικό. Τα mi, tu, su έχουν μόνο ενικό και πληθυντικό (mi / mis). Τα nuestro και vuestro αλλάζουν επίσης για το γένος (nuestro coche, nuestra casa). Ο αριθμός και το γένος αντιγράφουν πάντα το αντικείμενο που κατέχεται: «τα βιβλία μας» = nuestros libros ακόμα κι αν όλες οι κάτοχοι («εμείς») είναι γυναίκες.

Βήμα 3 — Το su(s) είναι διφορούμενο. Το su casa μπορεί να σημαίνει το σπίτι του / της / σας (usted) / τους. Όταν τα συμφραζόμενα δεν το ξεκαθαρίζουν, παράλειψε το su και πες la casa de él / de ella / de usted / de ellos. Μόλις γίνει σαφές το ουσιαστικό, παρέλειψέ το και κράτα μόνο το άρθρο, που εξακολουθεί να αντιγράφει το γένος και τον αριθμό του ουσιαστικού: No es la carpeta de él, es la de ella.

Μετά το ουσιαστικό ή μόνες τους: οι πλήρεις (τονισμένες) μορφές. Τα mío, tuyo, suyo, nuestro, vuestro συμφωνούν όλα σε γένος και αριθμό. Χρησιμοποίησέ τα:

• μετά το ουσιαστικό: un amigo mío (ένας φίλος μου)·
• μετά το ser: el coche es mío (το αυτοκίνητο είναι δικό μου)·
• με άρθρο, ως αντωνυμία: el mío, la tuya (το δικό μου, το δικό σου).

Για να ρωτήσεις σε ποιον ανήκει κάτι, βάλε το de μπροστά από το quién· το ρήμα συμφωνεί με το αντικείμενο που κατέχεται: ¿De quién es este paraguas? Es mío. ¿De quién son estas llaves?

Τύποι και δομές

Σύντομες (άτονες) — πριν από το ουσιαστικό:

Πλήρεις (τονισμένες) — μετά το ουσιαστικό, μετά το ser, ή ως αντωνυμία (el mío):

Παραδείγματα

Συχνά λάθη

• mis padre -> mi padre — η κτητική αντωνυμία συμφωνεί με το ουσιαστικό (padre, ενικός), όχι με το πόσοι είναι οι κάτοχοι.
• nuestro casa -> nuestra casa — τα nuestro / vuestro συμφωνούν και σε γένος· το casa είναι θηλυκό.
• el mi coche -> mi coche — η σύντομη κτητική αντικαθιστά ήδη το άρθρο· ποτέ μην τα χρησιμοποιείς και τα δύο.
• es mío coche -> es mi coche / el coche es mío — το mi μπαίνει πριν από το ουσιαστικό, το τονισμένο mío μόνο μετά το ser ή το ουσιαστικό.
• tú libro -> tu libro — η κτητική tu δεν έχει τόνο· το tú με τόνο είναι η προσωπική αντωνυμία υποκειμένου «εσύ».

Συμβουλές

• Δύο θέσεις, δύο σύνολα: πριν από το ουσιαστικό -> σύντομες (mi, tu, su)· μετά το ουσιαστικό ή μόνες τους -> πλήρεις (mío, tuyo, suyo).
• Η κτητική αντιγράφει το γένος και τον αριθμό του ουσιαστικού, οπότε σκέψου το αντικείμενο, όχι το πρόσωπο που το κατέχει.
• Το su είναι η μεγάλη ασάφεια — όταν δεν είναι σαφές, πέρνα σε el / la … de él / de ella / de usted / de ellos.
• Για να πεις «δικό μου / δικό σου» ως αντωνυμία, πρόσθεσε το άρθρο στην πλήρη μορφή: el mío, la tuya, los nuestros.
• Μην μπερδεύεις το tu (σου) με το tú (εσύ), ή το mi (μου) με το mí (εμένα): οι κτητικές δεν παίρνουν ποτέ τόνο.