Με λίγα λόγια

Το μάθημα 43 σας έδωσε μια οικογένεια λέξεων που αφήνουν το υποκείμενο ήσυχο και τραβούν το κατηγόρημα στην αιτιατική: كانَ الطّالِبُ مُجْتَهِدًا. Αυτό το μάθημα σας δίνει την οικογένεια που κάνει ακριβώς το αντίθετο. Βάλτε το إِنَّ μπροστά από την ίδια πρόταση και το πρώτο όνομα παίρνει τη φάτχα ενώ το δεύτερο κρατά τη ντάμμα του: إِنَّ الطّالِبَ مُجْتَهِدٌ. Δύο οικογένειες, ένας καθρέφτης. Μόλις μπορείτε να δείτε ποια από τις δύο λέξεις μετακινήθηκε, μπορείτε να ονομάσετε τη λέξη που την μετακίνησε.

Είναι έξι — إِنَّ، أَنَّ، كَأَنَّ، لٰكِنَّ، لَيْتَ، لَعَلَّ — και καλύπτουν έμφαση, το «that» του πλάγιου λόγου και των γνωμών, σύγκριση, αντίθεση, ευχές και ελπίδες. Ο πτωτικός κανόνας είναι μία γραμμή πλατύς· η πραγματική δουλειά είναι αλλού. Τα Αγγλικά παραδίδουν μία μόνη λέξη «that» εκεί όπου τα Αραβικά έχουν τρία — إِنَّ، أَنَّ και το أَنْ του μαθήματος 34 — και η επιλογή του σωστού είναι η δεξιότητα που αυτό το μάθημα σας αγοράζει στην πράξη. Τα Ελληνικά χωρίζουν κι αυτά: «ότι» απέναντι στο «να».

Ο κανόνας

1. Το πλαίσιο: إِنَّ + اسْمُها مَنْصوب + خَبَرُها مَرْفوع. Πάρτε μια ονοματική πρόταση και βάλτε το إِنَّ μπροστά της. Τίποτε δεν διαγράφεται ούτε αναδιατάσσεται· μόνο η κατάληξη της πρώτης λέξης αλλάζει.

الطّالِبُ مُجْتَهِدٌ. -> إِنَّ الطّالِبَ مُجْتَهِدٌ. / الجَوُّ بارِدٌ. -> إِنَّ الجَوَّ بارِدٌ.

Τα δύο μισά παίρνουν καινούργια ονόματα, ακριβώς όπως με το كانَ: το πρώτο όνομα είναι اسْمُ إِنَّ, το δεύτερο خَبَرُ إِنَّ. Η αραβική γραμματική ονομάζει τα έξι الحُروفُ المُشَبَّهَةُ بِالفِعْل, «τα μόρια που μοιάζουν με ρήμα», γιατί κυβερνούν ένα όνομα όπως ένα ρήμα κυβερνά το αντικείμενό του — αλλά είναι μόρια, όχι ρήματα: χωρίς συζυγία, χωρίς χρόνο, χωρίς πρόσωπο.

Τι σημαίνει το إِنَّ; Συνήθως τίποτε που να μεταφράζεται. Σημαδεύει την πρόταση ως ισχυρισμό με βάρος — «ο φοιτητής είναι πράγματι εργατικός» — και στη συνηθισμένη πεζογραφία είναι απλώς ο τρόπος που ανοίγει μια δήλωση. Μην του φορέσετε με το ζόρι μια ελληνική λέξη.

2. Η αιτιατική στο اسْمُها είναι πτώση, όχι σημάδι. Κάθε κλιτική τάξη την δείχνει με τον δικό της τρόπο — ο ίδιος κατάλογος που γυμνάσατε για το κατηγόρημα του كانَ, εφαρμοσμένος στην άλλη θέση.

• οριστικός ενικός: إِنَّ الطّالِبَ مُجْتَهِدٌ / إِنَّ المُديرَ مَشْغولٌ
• που τελειώνει σε ة: إِنَّ المُدَرِّسَةَ غائِبَةٌ
• ομαλός αρσενικός πληθυντικός: إِنَّ المُهَنْدِسينَ مَشْغولونَ (όχι *المُهَنْدِسونَ)
• ομαλός θηλυκός πληθυντικός: إِنَّ الطّالِباتِ مُجْتَهِداتٌ — κάσρα, ποτέ φάτχα
• δυϊκός: إِنَّ الوَلَدَيْنِ نائِمانِ
• πρώτος όρος μιας إِضافَة: إِنَّ مُديرَ الشَّرِكَةِ مُسافِرٌ

3. Το خَبَرُها μένει مَرْفوع, και έχει τα ίδια τρία σχήματα με κάθε خَبَر. Η ταξινόμηση του μαθήματος 17 επιζεί ανέπαφη: το κατηγόρημα μπορεί να είναι μία λέξη, ολόκληρη πρόταση, ή شِبْه جُمْلَة.

• مُفْرَد: إِنَّ الاِمْتِحانَ صَعْبٌ.
• جُمْلَة: إِنَّ الطُّلّابَ يَسْتَعِدّونَ لِلاِمْتِحانِ.
• شِبْه جُمْلَة: إِنَّ المُديرَ في مَكْتَبِهِ.

Το κατηγόρημα σε σχήμα πρότασης μετράει, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μπει ρήμα σε πρόταση με إِنَّ: το إِنَّ الطَّقْسَ سَيَتَحَسَّنُ غَدًا είναι εντάξει, το *إِنَّ سَيَتَحَسَّنُ όχι.

4. Το اسْمُها είναι κανονικά οριστικό, και αυτό που αδειοδοτεί ένα αόριστο είναι προταγμένο κατηγόρημα. Ο παλιός κανόνας ότι ένα مُبْتَدَأ είναι κανονικά οριστικό (μάθημα 2) μεταφέρεται, άδειες και όλα: ένα γυμνό αόριστο χρειάζεται κάτι να το δικαιολογήσει, και στην πράξη αυτό το κάτι είναι το προταγμένο κατηγόρημα παρακάτω. Έτσι το *إِنَّ رَجُلًا في البَيْتِ δεν είναι ο τρόπος να πείτε «υπάρχει ένας άντρας στο σπίτι». Αντί γι’ αυτό χρησιμοποιείτε το προταγμένο شِبْه جُمْلَة του μαθήματος 17, και το καθυστερημένο اسْم — τώρα αόριστο και مَنْصوب — το ακολουθεί:

إِنَّ في البَيْتِ رَجُلًا. / إِنَّ هُناكَ مُشْكِلَةً كَبيرَةً. / إِنَّ عِنْدَنا وَقْتًا كافِيًا. / إِنَّ لِلطُّلّابِ حُقوقًا وواجِباتٍ.

Συγκρίνετέ τα χωρίς إِنَّ — في البَيْتِ رَجُلٌ، هُناكَ مُشْكِلَةٌ كَبيرَةٌ، عِنْدَنا وَقْتٌ كافٍ — και βλέπετε ακριβώς ποια λέξη άπλωσε το χέρι το إِنَّ. Προσέξτε τι δεν άλλαξε: το في البَيْتِ είναι πρόθεση με το όνομά της και μένει مَجْرور. Το إِنَّ δεν αγγίζει ποτέ ένα شِبْه جُمْلَة.

5. Με αντωνυμία, η αντωνυμία είναι το اسْم — και είναι η προσφυόμενη. Μια ανεξάρτητη αντωνυμία (هُوَ، أَنا) δεν έχει καθόλου πτωτικό τύπο, οπότε δεν μπορεί να γεμίσει θέση αιτιατικής. Αυτό που κολλάει στο إِنَّ είναι το προσφυόμενο σύνολο του μαθήματος 29, το ίδιο που παίρνει ένα ρήμα για το αντικείμενό του. Οι γραμματικές το ονομάζουν في مَحَلِّ نَصْب, «σε θέση αιτιατικής»: η θέση είναι αιτιατική ακόμα κι αν τίποτε δεν φαίνεται.

إِنَّهُ مُهَنْدِسٌ. / إِنَّها مَشْغولَةٌ. / إِنَّكَ عَلى حَقٍّ. / إِنَّهُمْ في الطَّريقِ.

Για το «εγώ» η κατάληξη είναι ـني, όχι ـي: το έξτρα ن (نونُ الوِقايَة, «το νουν προστασίας») κρατά το μόριο έξω από κάσρα. Το إِنَّني και το συντετμημένο إِنِّي είναι και τα δύο σωστά και συχνά· το لَيْتَ στην πράξη κρατά το ن — لَيْتَني — ενώ το لَعَلَّ ακούγεται πιο συχνά συντετμημένο, لَعَلِّي. Το خَبَر μετά την αντωνυμία μένει مَرْفوع: إِنَّني مُتْعَبٌ.

6. Οι άλλες πέντε, από μία γραμμή η καθεμιά. Το أَنَّ παίρνει τους δικούς του υποκανόνες παρακάτω· εδώ είναι οι υπόλοιπες.

• كَأَنَّ — «σαν, ως εάν». كَأَنَّ الجَوَّ رَبيعٌ. كَأَنَّهُ لا يَسْمَعُني.
• لٰكِنَّ — «αλλά». Χρειάζεται όνομα ή αντωνυμία μετά από αυτό: لٰكِنَّ الوَقْتَ قَصيرٌ، لٰكِنَّها رَفَضَتْ. Ο ελαφρύτερος δίδυμός του لٰكِنْ, με σουκούν και χωρίς σάντα, δεν κυβερνά τίποτε και μπορεί να ακολουθείται από ρήμα: أَرَدْتُ أَنْ أَتَّصِلَ بِهِ لٰكِنْ نَسيتُ. Και τα δύο γράφονται συνήθως χωρίς το μικρό άλιφ — لكِنَّ، لكِنْ — και και τα δύο προφέρονται με μακρό ā.
• لَيْتَ — «μακάρι, είθε», για κάτι απίθανο ή αδύνατο. لَيْتَ العُطْلَةَ أَطْوَلُ. يا لَيْتَني كُنْتُ مَعَكُمْ. Το يا μπροστά είναι προαιρετικό και πολύ συχνό.
• لَعَلَّ — «ίσως, μπορεί, ελπίζω», για κάτι που είναι ακόμα δυνατό. لَعَلَّ الطَّبيبَ يَعْرِفُ الحَلَّ. لَعَلَّكَ عَلى حَقٍّ.

7. إِنَّ απέναντι στο أَنَّ: η θέση αποφασίζει, όχι η σημασία. Αυτές οι δύο είναι η ίδια λέξη γραμματικά — πανομοιότυπο πτωτικό αποτέλεσμα, πανομοιότυποι τύποι αντωνυμίας — και χωρίζονται από το πού στέκονται.

• Το إِنَّ ανοίγει πρόταση: στην ίδια την αρχή, ή μετά από وَ ή فَ (فَإِنَّ الوَضْعَ خَطيرٌ), ή ως αρχή παρατιθέμενης δήλωσης. Μερικές σταθερές φράσεις έναρξης μετράνε κι αυτές ως αρχή πρότασης· αυτή που θα συναντήσετε είναι το حَيْثُ — حَيْثُ إِنَّ, «εφόσον», ποτέ *حَيْثُ أَنَّ.
• Το أَنَّ είναι ενσωματωμένο. Είναι το «that» που κρέμεται από μια προηγούμενη λέξη — ρήμα, πρόθεση, σταθερή έκφραση — και δεν μπορεί ποτέ να αρχίσει πρόταση.

أَعْتَقِدُ أَنَّ الطَّقْسَ سَيَتَحَسَّنُ. / سَمِعْتُ أَنَّ الأَسْعارَ اِرْتَفَعَتْ. / مِنَ المَعْروفِ أَنَّ التَّدْخينَ ضارٌّ. / أَعْلَنَتِ الوِزارَةُ أَنَّ الدِّراسَةَ تَبْدَأُ في أَيْلولَ.

Το أَنَّ ζει επίσης μέσα σε ένα σύνολο πολύ συχνών συνθέτων, που αξίζει να τα μάθετε ως μονές λέξεις: لِأَنَّ (γιατί), بِما أَنَّ (εφόσον), رَغْمَ أَنَّ / بِالرَّغْمِ مِنْ أَنَّ (παρόλο που), مَعَ أَنَّ (μολονότι), كَما أَنَّ (όπως ακριβώς), بِأَنَّ (μετά από ρήματα που παίρνουν بِ — أَخْبَرَني بِأَنَّ). Σε καθένα από αυτά το όνομα που ακολουθεί είναι مَنْصوب: لِأَنَّ الجَوَّ بارِدٌ، رَغْمَ أَنَّهُ مَريضٌ.

8. Μετά το قالَ το μόριο είναι إِنَّ. Ο πλάγιος λόγος είναι το ένα σημείο όπου ο κανόνας της θέσης μοιάζει σπασμένος — η πρόταση είναι σαφώς ενσωματωμένη, κι όμως τα Αραβικά χρησιμοποιούν إِنَّ. Η πρόταση μετά το «λέω» είναι παρατιθέμενη πρόταση, όχι αντικείμενο-γεγονός, οπότε κρατά το μόριο ανοίγματος πρότασης.

قالَ إِنَّهُ مَريضٌ. / قالَ المُديرُ إِنَّ الاِجْتِماعَ سَيَبْدَأُ في التّاسِعَةِ. / تَقولُ الصَّحيفَةُ إِنَّ المُفاوَضاتِ مُسْتَمِرَّةٌ.

Αυτό ισχύει για όλη την οικογένεια του قالَ — يَقولُ، قالَتْ، قيلَ، يُقالُ — και το *قالَ أَنَّهُ είναι από τα πιο ορατά λάθη στα Αραβικά των μαθητών. Δύο λεπτομέρειες έρχονται δωρεάν μαζί του. Τα Αραβικά δεν μετατοπίζουν τον χρόνο προς τα πίσω όπως τα Αγγλικά — και τα Ελληνικά επίσης κρατούν τον χρόνο του ομιλητή: το قالَ إِنَّهُ مَريضٌ είναι «είπε ότι ήταν άρρωστος» — το κατηγόρημα μένει ακριβώς όπως το είπε ο ομιλητής. Και άλλα ρήματα επικοινωνίας δεν είναι ρήματα λέγειν, οπότε παίρνουν κανονικά أَنَّ: ذَكَرَ أَنَّ، أَضافَ أَنَّ، أَعْلَنَ أَنَّ، صَرَّحَ بِأَنَّ. Ακόμα και το قالَ γυρίζει σε أَنَّ μόλις μπει πρόθεση στη μέση — قالَ بِأَنَّهُ مَريضٌ, συχνό στον τύπο, αν και οι προσεκτικοί συγγραφείς το αποφεύγουν.

9. أَنْ، أَنَّ، إِنَّ — ο τριπλός έλεγχος. Αυτό είναι το σημείο του μαθήματος. Και τα τρία είναι «that» στα Αγγλικά· κανένα δεν εναλλάσσεται με άλλο. Ρωτήστε τι έρχεται μετά.

• Ένα ρήμα مُضارِع έρχεται μετά -> أَنْ (σουκούν, χωρίς σάντα), και αυτό το ρήμα πάει مَنْصوب. Αυτό είναι το μάθημα 34: أُريدُ أَنْ أَذْهَبَ، يَجِبُ أَنْ تَدْرُسَ.
• Ένα όνομα ή προσφυόμενη αντωνυμία έρχεται μετά, μέσα σε μεγαλύτερη πρόταση -> أَنَّ, και το όνομα πάει مَنْصوب: أَعْتَقِدُ أَنَّ الطَّقْسَ سَيَتَحَسَّنُ، أَعْتَقِدُ أَنَّهُ سَيَتَحَسَّنُ.
• Ένα όνομα ή προσφυόμενη αντωνυμία έρχεται μετά και η πρόταση αρχίζει την πρόταση, ή ακολουθεί το قالَ -> إِنَّ: إِنَّ الطَّقْسَ جَميلٌ، قالَ إِنَّ الطَّقْسَ جَميلٌ.

Το «I think it will improve» και το «I want it to improve» είναι δίδυμα στα Αγγλικά και διαφορετικές μηχανές στα Αραβικά — όπως και στα Ελληνικά («νομίζω ότι θα βελτιωθεί» απέναντι στο «θέλω να βελτιωθεί»): أَعْتَقِدُ أَنَّهُ سَيَتَحَسَّنُ απέναντι στο أُريدُ أَنْ يَتَحَسَّنَ. Στο πρώτο η αντωνυμία κάθεται στο أَنَّ· στο δεύτερο το πρόσωπο είναι στο ρήμα, και τίποτε δεν κάθεται στο أَنْ — το أَنْ δεν παίρνει ποτέ αντωνυμία. Μία ακόμα λέξη είναι κοντά και δεν ανήκει σε αυτό το σύστημα: το إِنْ με σουκούν είναι το υποθετικό «αν» (μάθημα 56) — ίδια γράμματα, χωρίς σάντα, χωρίς πτωτικό αποτέλεσμα.

10. Ρήμα δεν επιτρέπεται ποτέ να ακολουθεί τα έξι απευθείας. Το *إِنَّ يَذْهَبُ είναι αδύνατο, και το ίδιο το *لٰكِنَّ يَعْمَلُ. Αυτό που έρχεται μετά είναι το اسْم — όνομα ή προσφυόμενη αντωνυμία — ή, στη δομή του κανόνα 4, ένα προταγμένο شِبْه جُمْلَة και μετά το اسْم. Οι επισκευές είναι μηχανικές: δώστε το όνομα (إِنَّ الوَلَدَ يَذْهَبُ), κολλήστε αντωνυμία (لٰكِنَّهُ يَعْمَلُ), ή αλλάξτε σε μόριο που παίρνει ρήμα (لٰكِنْ يَعْمَلُ).

11. Διαβάστε αλλά μην γράφετε: اللّامُ المُزَحْلَقَة. Στην επίσημη πεζογραφία ένα لَـ προτάσσεται μερικές φορές στο خَبَر: إِنَّ الطّالِبَ لَمُجْتَهِدٌ. Δεν αλλάζει καμία πτώση και είναι προαιρετικό — αναγνωρίζετε, μην παράγετε μόνοι σας.

12. Αυτό δεν είναι θέμα αυτού του μαθήματος. Τα أَنَّ και أَنْ με τις προτάσεις τους μπορούν να ξαναπακεταριστούν ως όνομα — المَصْدَرُ المُؤَوَّل — και αυτό είναι το μάθημα 54. Τα ρήματα που παίρνουν δύο αιτιατικές, ظَنَّ وأَخَواتُها, αναδιαμορφώνουν μια πρόταση με τρίτο τρόπο ακόμα και περιμένουν το μάθημα 59.

Τύποι και δομές

Οι έξι αδελφές

Το إِنَّ με τις προσφυόμενες αντωνυμίες

Τα δύο κελιά του δυϊκού ακολουθούν την ίδια δομή και παραλείπονται μόνο για το μήκος: إِنَّكُما، إِنَّهُما.

Οι ίδιες καταλήξεις στις άλλες πέντε

Πώς φαίνεται το نَصْب στο اسْمِ إِنَّ

Ο καθρέφτης: كانَ απέναντι στο إِنَّ

Στοιβάζονται, με αυτή τη σειρά: إِنَّ الطّالِبَ كانَ مُجْتَهِدًا، إِنَّ الجَوَّ كانَ بارِدًا أَمْسِ.

Επιλογή ανάμεσα σε أَنْ، أَنَّ، إِنَّ

Παραδείγματα

Συχνά λάθη

• إِنَّ الطّالِبُ مُجْتَهِدٌ. -> إِنَّ الطّالِبَ مُجْتَهِدٌ. — Το اسْم παίρνει τη φάτχα και το خَبَر κρατά τη ντάμμα του. Το να αφήνετε και τις δύο λέξεις مَرْفوع είναι το συχνότερο λάθος του إِنَّ.
• قالَ أَنَّهُ مَريضٌ. -> قالَ إِنَّهُ مَريضٌ. — Μετά το قالَ και ό,τι χτίζεται πάνω του το μόριο είναι إِنَّ, γιατί αυτό που ακολουθεί είναι παρατιθέμενη πρόταση, όχι αντικείμενο-γεγονός.
• أَعْتَقِدُ أَنْ الطَّقْسَ سَيَتَحَسَّنُ. -> أَعْتَقِدُ أَنَّ الطَّقْسَ سَيَتَحَسَّنُ. — Το أَنْ παίρνει ρήμα, το أَنَّ παίρνει όνομα. Ένα όνομα μετά το أَنْ είναι πάντα το λάθος μόριο.
• أُريدُ أَنَّ أُسافِرَ. -> أُريدُ أَنْ أُسافِرَ. — Το κατοπτρικό λάθος: με ρήμα πίσω του, η λέξη είναι το γυμνό أَنْ του μαθήματος 34, σουκούν και χωρίς σάντα.
• إِنَّ هُوَ طَبيبٌ. -> إِنَّهُ طَبيبٌ. — Μια ανεξάρτητη αντωνυμία δεν έχει πτώση και δεν μπορεί να είναι اسْمُ إِنَّ. Χρησιμοποιήστε το προσφυόμενο σύνολο: إِنَّهُ، إِنَّها، إِنَّكَ، إِنَّني.
• إِنَّ يَذْهَبُ إِلى العَمَلِ مُبَكِّرًا. -> إِنَّهُ يَذْهَبُ إِلى العَمَلِ مُبَكِّرًا. — Το إِنَّ δεν μπορεί να ακολουθείται από ρήμα· το اسْم έρχεται πρώτο, και ρήμα μπορεί να έρθει μόνο αργότερα, ως خَبَر.
• إِنَّ الطُّلّابَ مُجْتَهِدينَ. -> إِنَّ الطُّلّابَ مُجْتَهِدونَ. — Μόνο η πρώτη λέξη αλλάζει. Το خَبَر μένει مَرْفوع, και εδώ αυτό σημαίνει ـونَ, όχι ـينَ.
• أَنَّ الأَسْعارَ اِرْتَفَعَتْ هٰذا العامَ. -> إِنَّ الأَسْعارَ اِرْتَفَعَتْ هٰذا العامَ. — Το أَنَّ δεν μπορεί ποτέ να ανοίξει πρόταση. Αν τίποτε δεν το προηγείται, η λέξη που θέλετε είναι إِنَّ.
• إِنَّ رَجُلًا في البَيْتِ. -> إِنَّ في البَيْتِ رَجُلًا. — Ένα αόριστο اسْم χρειάζεται κατηγόρημα شِبْه جُمْلَة μπροστά του. Φέρτε την προθετική φράση μπροστά.
• لٰكِنَّ نَسيتُ أَنْ أَتَّصِلَ بِهِ. -> لٰكِنْ نَسيتُ أَنْ أَتَّصِلَ بِهِ. — Πριν από ρήμα χρησιμοποιήστε το ελαφρύ لٰكِنْ. Το βαρύ لٰكِنَّ χρειάζεται όνομα ή αντωνυμία: لٰكِنَّني نَسيتُ.

Συμβουλές

• Μια ερώτηση ταξινομεί όλη την οικογένεια: ποια λέξη άλλαξε; Το κατηγόρημα πήγε στην αιτιατική -> οικογένεια του كانَ. Το υποκείμενο πήγε στην αιτιατική -> οικογένεια του إِنَّ. Τίποτε δεν μετακινήθηκε -> καμία από τις δύο.
• Μάθετε τα σύνθετα ως ολόκληρες λέξεις, όχι ως أَنَّ συν κάτι: لِأَنَّ، رَغْمَ أَنَّ، بِما أَنَّ، مَعَ أَنَّ، مِنَ المَعْروفِ أَنَّ. Ο πτωτικός κανόνας ταξιδεύει μέσα τους.
• Γυμνάστε τους τύπους αντωνυμίας δυνατά σε μία σειρά — إِنَّني، إِنَّكَ، إِنَّهُ، إِنَّها، إِنَّنا، إِنَّهُمْ — μετά αλλάξτε την κεφαλή: أَنَّهُ، لٰكِنَّها، لَعَلَّكَ، لَيْتَنا. Είναι ένας κατάλογος, όχι έξι.
• Για την επιλογή أَنْ / أَنَّ, μην μεταφράζετε καθόλου από τα Αγγλικά. Κοιτάξτε μπροστά: ρήμα -> أَنْ· όνομα -> أَنَّ. Παίρνει μισό δευτερόλεπτο και δεν είναι ποτέ λάθος.
• Πάρτε το قالَ إِنَّ ως σταθερή σύναψη και γυμνάστε το κολλημένο: قالَ إِنَّ… قالَتْ إِنَّ… يَقولونَ إِنَّ… Τότε η λογική ενσωματωμένου-απέναντι-σε-αρχικό δεν παίρνει ποτέ την ευκαιρία να παρέμβει.
• Στη δημοσιογραφική γραφή, προσέξτε το فَإِنَّ: μετά από προταγμένη φράση η κύρια δήλωση ανοίγει τακτικά με فَـ + إِنَّ — أَمّا الأَسْعارُ فَإِنَّها مُسْتَقِرَّةٌ. Είναι ακόμα συνηθισμένο إِنَّ.
• Ένα شِبْه جُمْلَة δεν έχει τίποτε να δώσει: στο إِنَّ في البَيْتِ رَجُلًا η προθετική φράση μένει ανέγγιχτη, και η αιτιατική πέφτει στο όνομα που την ακολουθεί.
• Μην ψάχνετε ακόμα το المَصْدَرُ المُؤَوَّل (μάθημα 54) ή το ظَنَّ وأَخَواتُها (μάθημα 59). Ένα μόριο, μία αιτιατική, μία ονομαστική είναι πλήρης και αμέσως χρησιμοποιήσιμη δεξιότητα.